Góðan daginn góðir hálsar ! 

Núna er rúmur mánuður síðan ég bloggaði síðast. Er ég ekki að standa mig ? miðað við hvað það lesa fáir bloggið mitt þá held að ég sleppi alveg. 

Það hefur verið voðalega mikið að gera hjá mér, sérstaklega í tónlistinni uppá síðkastið. Er búin að vera að spila á fullu með stelpunum í þjóðlagasveitinni.

Vorum að spila á tvennum tónleikum á síðustu helgi með honum Herði Torfa, tónleikarnir heppnuðust svakalega vel, enda erum við frábær. Mikið af fólki

á báðum tónleikunum sumir fóru í bæði skiptin. Erum við svona frábærar ? Ég var reyndar hrikalega þreytt eftir tónleikana, enda voru tvennir tónleikar á 

föstudeginum. Við vorum allar að drepast í bakinu og sumar hverjar í löppunum. Enda var rosalega gott að komast heim og leggjast uppí rúm. 

Það hefur líka verði nóg að gera í vinnunni, tölvur hætta ekki að bila þó það sé kreppa. Fólk hættir heldur ekki að hringja og spurja um hjálp, sem er mjög gott.

Ég skemmti mér alltaf jafn vel í vinnunni, frábært fólk sem ég að starfa með. 

Ásgerður systir mín er að koma í heimsókn  frá danmörku um helgina ég get ekki beðið. Loksins hitti ég stóru systir aftur. Hef saknað hennar voðalega mikið.

Eins og ég nefndi hérna fyrr í færslunni þá hefur verið mikið að gera hjá mér, þá sérstaklega í tónlistinni. Fiðlan, ég hef líka verið að reyna semja og semja

Ég hef verið að hugsa mikið síðustu daga um lífið og tilveruna og þá er alltaf gott að nýta sér það og skrifa niður hugsanir sínar og hver veit nema að það

fæðist eitt lítið eða stórt lag. 

Ég og Ragnheiður mín skelltum okkur á rúntin í gær og töluðum heillengi saman, ótrúlegt hvað við stelpur getum talað mikið. Við töluðum um óheiðarlegt fólk. 

Hversvegna lýgur fólk til þess að setja sig á hærri hest. (Put themselves on a pedistall) Hvað græðir það á því að fegra sjálfan sig með lygum? 

Hvað gerir það síðan þegar það kemst upp að öll þessi þvæla sem þú hefur verði að mata mann sé bölvuð lygi ? hvert ertu þá komin? þú ert komin lægra en þú varst.

Hversvegna fyrirgefum við? hvar eru mörkin ? hvenar á maður að fyrirgefa og hvenar ekki? Við komumst að því að maður á aldrei að fyrirgefa eitthvað sem þú myndir

aldrei gera sjálfur. Þó maður myndi vera í sömu stöðu og viðkomandi sjálfsögðu myndi maður vilja öðlast fyrirgefninu, en maður veit alltaf að maður á það ekki skilið.

Ég og Ragnheiður erum ekkert nema spekingar! 

En þá  spyr  ég ykkur, hver sem þið eruð, Hversvegna fyrirgefið þið? hvar dreguru línurnar? 

En ég hef ekki mikið að segja, þannig ég ætla bara að segja þetta gott. 

Þangað til næst, hittumst heil ! 

 

 

 
Jæja þá er maður komin heim á klakann og flestir íslendingar skíthræddir um peningana sína og eignir. Ástandið núna er talið vera slæmt þó svo að ég taki svosem ekki mikið eftir því. Það er kannski ekkert skrítið vegna þess að ég hef ekkert vit í þessum málum. Eina sem maður heyrir í fréttunum þessa dagana er kreppa þetta og kreppa hitt. Beygja - Kreppa - Sundur - Saman.  En þrátt fyrir allt þetta krepputal er maður voðalega fegin að vera komin heim aftur til mömmu, pabba og Halls stóra-litlabróður. 
 

       Það var voðalega fínt að koma aftur í vinnunna, gaman að sjá hvað maður er búin að mynda mikil tengsl í vinnunni, t.d. núna um helgina hittumst við nokkur úr vinnunni, aðallega gamlir starfsmenn eins og Tandri og Clara, ég og Saga vorum samferða og endist ég ekki lengur en til 1-2 þá var ég búin að drekka aðeins of mikið og fannst það vera komið gott og ég og Lára frænka fórum heim í nýju studio íbúðina hennar sem er rosa fín. Daginn eftir var ég ekkert svakalega hress, gat varla talað. Láru hefur örugglega fundist ég leiðinlegur felagsskapur vegna þess að ég samkjaftaði ekkert svakalega vegna verkjum í mallakút. Ég keyrði heim seinna um daginn og fór beint heim í upptökur. Já að syngja þunnur er ekki gaman, sérstaklega þar sem maður er í litlu loftlausu herbergi. Sem betur fer vorum við Katrín ekki nema í 3 tíma að taka upp bakraddir fyrir nýja söngleikin sem á að frumsýna í Bíóhöllinni í byrjun nóvember. Eftir upptökurnar lagðist ég beint uppí rúm og lagði mig. Seinna um kvöldið varð ég orðin nokkuð hress og hitti Jóhönnu, hún gaf mér skemmtilega afmælisgjöf. Takk Jóhanna :) Þið hinir sem eigið eftir að gefa mér afmælisgjöf ég er enn að BÍÐA, og ég veit hverjir þið eruð ;) djók. Við Jóhanna hittum líka eiginmann minn hann Magnús sem er alltaf jafn sætur og fínn, við keyrðum og keyrðum í hringi á nýþvegna benzanum hans Magnúsar, kjöftuðum alveg útí eitt. Þegar klukkan var orðin um hálf 1 lá leið okkar allra heim og ég fór beint í háttinn alveg að leka niður. Þreytt eftir daginn, enda er það ekkert grín að vera þunnur.
 

       Sunnudagurinn var ekkert nema leti, ég lá held ég uppí rúmmi til að vera 8 þá fór ég á æfingu með The Pet Cemetery til þess að spila á fiðlu. Ég, Ása, Nanna og Lena vorum beðnar um að spila á fiðlu með þeim á tónlistarkeppninni þar sem þeir eru sigurvegarar frá því í fyrra og þurfa að opna keppnina. En þar sem keppnin byrjar klukkan 4 þá veit ég ekki hvort að ég geti verið með þeim. Ég er alltaf að vinna til 6 í Reykjavíkinni og er ekki svo auðvelt að fá frí. En við vonum það besta.
 

í dag er þriðjudagur 14 oktober sem þýðir að við fiðlustelpurnar sameinumst á ný á æfingu í kvöld, satt að segja þá hlakkar mig til :) En ég ætla að segja þetta gott í bili

 

Ylfa biður að heilsa 

ooog allir beygja - kreppa - sundur - saman ! 

Miðvikudagur 1 oktober 2008

Loksins var komið að því, við 16 stelpusnátur í þjólagasveitinni á leiðinni til Þýskalands. Við þurftum að vakna klukkan 2:30 til að vera komnar í rútuna 3:30 aðfaranótt miðvikudags. Við vorum allar ótrúlega hressar miðað við lítinn svefn og hvað klukkan var lítið. Við vorum allar mættar á réttum tíma ásamt öllum farastjórunum. Leið okkar lá á Keflavíkurflugvöll til að ná í Ragnar og Guðmund bassaleikara. 
 

Þessi leið var rosalega fljót að líða, áður en við vissum af vorum við komnar. Ég svaka spennt yfir því að ná í nýju gleraugun  mín sem ég var búin að panta og ætlaði að ná í útá velli. Mjög sniðugt að gera það, mikið ódýrara.
 

Í vélinni sat ég hliðiná Örnu Pétursdóttir við vorum held ég ekkert svakalega vinsælar vegna þess að við vorum syngjandi eins og hálvitar, ekki það aðvið syngjum ekki svakalega vel, við vorum ekki að vanda okkur neitt sérlega mikið. En hvað um það fínn matur í vélinni, það er alveg víst að henni Ásu Katrínu fannst hann æðislegur.
 

    Þegar við lentum í Þýskalandi og allir voru búnir að ná í töskurnar sínar kom í ljós að okkur vantaði kistuna með trommusettinu, öllum statífum, flottu hermannaderúfunum og betlum. Biðum og biðum og engin kista fannst. Þannig við héldum för okkar áfram í strætó þar sem Ragnar var ekki fyrr setur var hann farin að rífa kjaft hægri vinstri við þýska konu. Kom okkur öllum verulega á óvart. Já Ragnar kann sko þýsku. 
 

      Þegar þessari áhugaverðu strætóferð var lokið tók skemmtileg lestarferð við. Við þurftum að sitja í lest í tæpan klukkutíma þar sem önnur lest beið eftir okkur, sú ferð tók 20 míntúru. Nema hvað að mamma og pabbi hennar Elísu gleymdu töskunum í lestinni og fóru inn til að leita þá lokuðust dyrnar á lestinni og þau héldu áfram lengst útí buskan tæpa klukkutíma vegalengd, en þau komu heil á húfi eftir 2 tíma eða svo. 
 

       Á lestastöðinni biðu okkur nokkrir einstaklingar sem að fylgu okkir í Tónlistaskólan sem ég man ekki hvað heitir. Voðalega áhugaverður skóli. Við fengum að snæða og hitta fjölskyldurnar okkar sem við áttum að gista hjá næstu 2 nætur. Ég var ekkert svakalega spennt vegna þess að ég bjóst við því að ég yrði ein hjá einhverri fjölskyldu. En ótrúlegt en satt, þegar mitt nafn var lesið upp fylgdi með því Kristín Ragnarsdótttir, THANK GOD ! ég þurfti ekki að vera ein, við hlupum í áttinni að hvor annarri og knúsuðumst við vorum hrikalega ánægðar að þurfa ekki að vera einar. 
 

         Við vorum hjá 18 ára strák sem heitir Stefan og fjölskyldu hans. Mamma hans og Pabbi kunnu nánast enga ensku þannig það var frekar erfitt. Við Kristín vorum ánægðar með herbergið okkar vegna þess að við vorum nánast með alla neðrihæðina, vorum með lítið eldhús, baðherbergi, fótboltaspil, píluspjald, ískáp , sjónvarp og ég veit ekki hvað og hvað. Þetta var frábært. Ekki má gleymu öllu áfenginu sem var uppá hillu, ég hef aldrei séð annað eins.
 

        Við komum okkur fyrir og fórum síðan á eitthvern Mexícoscan coktail bar. Það var mjög gaman sátum þar og spjölluðum heillengi, kynntumst vinum hans Stefan og drukkum coctaila, ég tek það fram að þeir voru allir óáfengir. Kristín ákvað að fara á salernið og þegar hún fór til baka ákvað hún að fljúga á gólfið og vantaði félagsskap og ætlaði að taka mig með sér vegna þess að hún reif í bolin á mér og ég var næstum farin með henni. Við hlóum eins og vitleysingar nánast í 15 mínúrur.  Þetta var ótrúlega fyndið. Þegar klukkan var orðið margt lá leið okkar heim til fjölskyldunnar og við steinsofnuðum eftir að við komum heim. Enda var þetta búin að vera langur dagur. 

 

Fimmtudagur 2 oktober 2008

     Ég og Kristín vöknuðum klukkan hálf 8, gerðum okkur til og fórum upp að snæða morgunmat með Stefan og mömmu hans. Fengum voðalega flottan morgunverð, brauð með súkkulaði, muffins og vatn. Hollur og góður morgunverður. 
 

     Um 9 leytið vorum við mætt í tónleikarhúsið þar sem við áttum að halda tónleika um kvöldið. Æfðum okkur til 12 og fengum okkur að snæða á veitingarstaðnum fyrir neðan húsið sem við vorum i. Við fengum eitthverskonar pasta fyllt með kjöti, þetta var ein stór baka úr pasta með kjöti og grænmeti, misgóð viðbrögð frá stelpunum, mér fannst þetta nú ekkert alslæmt. Eftir matin tókum við lest í rúmar 20 míntútur til að versla. Við stelpurnar fórum allar í HM, höfðum tvær klukkustundir til að næla okkur í eitthvað fallegt. Ég fann mér nokkrar flíkur og áður en maður vissi af voru þessir 2 tímar liðnir og lá okkar leið heim til fjölskyldunnar okkar. 
 

      Þegar við vorum komnar heim fórum við strax að gera okkur sætar og fínar fyrir tónleikana. Fengum okkur pizzusneið og drifum okkur síðan niður í tónleikahús. Tónleikarnir heppnuðust frábærlega, allir voðalega ánægðir og fékk maður mörg klöpp á bakið. Árituðum meirisegja marga diska og bækur. Já Þjóðlagasveitin er orðin fræg. Eftir tónleikana fórum við aftur að borða á sama veitingarstað og við gerðum í hádeginu. Við biðum í 2 klukkutíma eftir ostabrauði sem virstist síðan var hart þurrt brauð smurt með smjöri og osti. Já eitthvað sem þú getur gert á 2 mínútum, ekki 2 klukkutímum. Síðan vorum ég og Kristín svo óheppnar að Stefan fór heim án þess að láta okkur vita þannig við vorum fastar. Við biðum í annan klukkutíma, drulluþreyttar og pirraðar. Á endanum komumst við nú heim, pökkuðum og steinsofnuðum. 

 

Föstudagur 3 oktober 2008
 

     Jæja þár var komin föstudagur og við á leiðinni í Svartaskóg. Fengum aftur sama morgunmat og kvöddum fjölskylduna og okkur var skutlað í rútuna þar sem 3 tíma keyrsla beið okkar. 
 

     Eins og alltaf vorum ég og Kristín síðastar á svæðið og allir að bíða eftir okkur. Tókum hópmynd og fórum síðan uppí rútu. Ég fékk litabók hjá Örnu og fór að lita mjög gaman, ótrúlegt hvað það drepur tímann að lita. Við stoppuðum eftir 2 tíma keyrslu og fengum okkur að borða. Ég, Gunnþórunn, Kristín Sigurjóns, og Lena fengum okkur Burger King og biðum í 40 mínútur og allur hópurinn að bíða eftir okkur. Allir brjálaðir og við löbbum inní rútuna með Burger King poka. Hvað er þetta maður er ekki stelpa fyrir ekki neitt. Þær láta alltaf bíða eftir sér. Við lögðum af stað og keyrðum í klukkutíma í viðbót og þá loksins vorum við komnar á þetta fína hótel. Það var voðalega flott að utan, en um leið og við komum inn kom þessi vakalega lykt og ekki eins flott að innan eins og það var að utan. Ég, Ása, Gunnþórunn og Helga Margrét vorum saman í herbergi. Drösluðumst við með töskurnar uppá 3 hæð með þungar töskur og komum inní skærgult herbergi og ég labbaði síðust inn sem þýddi að ég þurfti að sofa á bedda. Nei það var ekki notalegt. Enn og aftur kom maður sér fyrir og löbbuðum við á milli herbergja til að skoða og metast um hver ætti flottari herbergi. 
 

     Eftir allt spjallið gerðum við okkur klárar til að fara að snæða kvöldmat, settumst uppí rútu og þurftum að keyra í hálftíma til að borða pizzu, ekkert skrítið vegna þess að í bænum sem við vorum í var engin nettenging og ef við vildum tengjast þyrftum við að keyra um það bil 15 kílómetra til að komast á netið, þannig það kom mér ekki á óvart að við þyrftum að keyra örfáa kílómetra til að snæða pizzu. Ég, Helena, Gunnþórunn, Ása og Kristín sátum saman á borði spjölluðun helling og átum ekkert minna. Ása borðaði 1 og hálfa pizzu ótrúlegt en satt, ég var sátt eftir eina. Keyrðum heim og fórum uppá herbergi töluðum endalaust og sofnuðum um 1 hálf 2 leytið. 
 

Laugardagur 4 oktober 2008
 

       Loksins komin helgi, en hvað um það ekki fengum við stelpurnar í þjóðlagasveitinni helgarfrí, en við fengum þó að fara í búðir og versla okkur smá. Við lögðum af stað um 10 leytið og tók það hálftíma eða klukkutíma að keyra þangað sem við vorum að fara. Þegar við vorum komnar lá leið okkar allra í HM stoppuðum nú fyrst í NewYorker og renndum yfir fötum þar en síðan beint í HM. Eftir allt búðarrápið fórum ég, Helena, Arna, Stína og Salóme að borða á Subway, var það skrautlegt, ólíkt bátunum heima. Þjóðverjarnir skildu okkur ekki og þeim fannst ótrúlegt að við vildum hita bátana í örbylguofninum. Eftir matinn kíktum við í VeraModa og röltuðum síðan til baka í rútuna. Klukkan var orðin 3 og þurftum við að leggja af stað á næsta tónleikastað. Við vorum að fara að spila á sambýli sem var u.þ.b. 2 tíma í burtu. 
 

      Það var æðisleg upplifun að fá að spila fyrir svona fólk, allir svo glaðir og hressir. Þeim fannst þetta æðislegt, og okkur líka. Gaman að fá að spila fyrir öðruvísi hóp af fólki og alls ekki síðri. Eftir tónleikana gáfu þau okkur rósakerti sem þau hafa búið til sjálf, en Ragnar, Bryndís, Guðmundur og Eiríkur fengu kerti sem minntu nú frekar mikið á gerfilim. 
 

       Á leiðinni heim tókum við Nanna uppá því að fara í grettukeppni og tóku flest allir þátt í því, misflottar gretturnar en grettan hennar Lóu bar af, hún var æðisleg og að sjálfsögðu hreppti hún titilinn “Fallegasta” Grettan í þjóðlagasveitinni. 
 

     Við stoppuðum á Burger King og fengum okkur að borða, eftir matinn ákváðum ég, Lena, Helga og Stína að stelast til að fá okkur ís, og vorum ekki nema í 3 míntútur, þegar við löbbuðum til baka var allur hópurinn horfinn og við týndar og tröllum gefin í Þýskalandi. Við rötuðum þó til baka og kom rútan að sækja okkur þangað eftir rúmar 20 mínútur. Við vorum ekki vinsælar á leiðinni heim. 
 

Sunnudagur 5 oktober 2008

 

      Allur sunnudagurinn fór í Europa Park, það á víst að vera stærti skemmtigarður í Evrópu, Ég trúi því vegna þess að hann var hrikalega  stór og ekki erfitt að týnast. Ég og Gunnþórunn límdum okkur við Ragnar, Möggu og Laufey því við vorum ekkert hrifnar af þessum tækjum. Við röltuðum og fengum okkur kaffi og pizzusneið en ekki þó saman. Allt í einu rákum við augun í þetta svaka tæki sem var einskonar báta rússíbani, ákváðum ég, Ragnar og Gunnþórunn að skella okkur þrátt fyrir hræðisluna. Við biðum í röð í u.þ.b. 40 mínútur hvorki meira né minna en það var þess virði, þetta var hrikalega gaman. en ég viðurkenni það að ég hafi verið með lokuð augun og skíthrædd allan tímann. Við löbbuðum og löbbuðum og fórum ekki nema í 4 tæki en Myrkri rússíbanin sem var í einskonar risagraskeri bar af, Ég var skíthrædd. Allt svart á leiðinni upp og síðan á leiðinni niður sá maður alveg hvað var hátt niður og þetta var hræðilegt, ég var skíthrædd og var aftur með lokuð augun alla leið niður nema í endan þar sem kom smá laser show sem var mjög gaman. Ég veit ég er algjör aumingi í svona skemmtigörðum. Ég er stolt af sjálfum mér að hafa farið í þessi fjögur tæki þar sem ég fór í þennan garð alveg hörð á því að horfa bara á. Ragnar var nú mesta skræfan af okkur öllum næstum búin að kirkja Gunnþórunn og öskraði eins og ég veit ekki hvað í öllum tækjunum.
 

       Á leiðinni heim stoppuðum við og fengum okkur að borða. Splittaðist hópurinn í tvennt, aðrir fengu sér kínverskan en hinir classísku pizzuna. 

 

Mánudagur 6 oktober 2008
 

       Mánudagar eru alltaf leiðinlegir meirisegja í útlöndum. Við þurftum að keyra í rútu í 7 klukkutíma. Já við vorum að keyra til París, flestar stelpurnar sváfu alla leiðina, nema ég, ég náði að leggja mig i rúman klukkutíma, hinir tímanir fóru í að hlusta á tónlist og horfa á Untraceable í tölvunni minni. 
 

       Þegar við vorum loksins komin á farfuglaheimilið sem var rosalegaflott að utan  þurftum við að labba og 50000 tröppur með þungu töskurnar okkar. Það er greinilega ekki gert ráð fyrir því að fatlaðir einstaklingar gisti þarna vegna þess að það voru engar lyftur og endalausir stigar upp og niður. Einhverjar af stelpunum voru að tala um að það væri bannað á þessu farfuglaheimili og sofa með hinu kyninu í herbergi. Það finnst mér nú fyndnast af öllu. 
 

        Við fengum að borða á heimilinu sem var ógeðslegur, og það voru allir sammála með það, hann var ógeðslegur. Fengum kjúkling, pasta með sósu og græna eða rauða drykki. Þetta var hræðilegt, meirisegja fullorðnafólkið bölvaði matnum. Eftir matinn tókum við nú rölt um götur París og fengum okkur ís sem var æðislegur. Kíktum á Notredam kirkjuna sem var æðislega flott. Mikið tekið af myndum og mikið fjör. Fórum aftur á farfuglaheimilið settumst í andyrið og spjölluðum um miðla og drauga frekar hræðilegt svona rétt fyrir svefnin. 
 

 

Þriðjudagur 7 oktober 2008

       

      Þriðjudagur, ég og Arna nenntum ekki að vakna snemma með kristínu til þess að fara í morgunmat, hvað þá að fara að vera klukkan 9 eins og flest allar stelpurnar. Við sváfum til hálf 11 sem var ljúft. Við þurftum að spara batterýin vegna þess að við vorum að fara í 1 og hálfs tíma skoðunarferð um París, en svo reyndist ekki, þetta varð 3 og hálfs tíma ferð. Ég var ekki par sátt með það, því ég var ólm í að fara að versla með Heiði. Skoðunarferðin endaði hjá Notre Dame kirkjunni sem er hrikalega stór og falleg. Við stelpurnar versluðum til 6 og fórum síðan að gera okkur klárar fyrir síðustu máltíðina í París. Við gerðum okkur sætar og við þurftum að labba í hálftíma í grenjandi rigningu ég hafi aldrei séð annað eins.  Við fengum að borða á veitingastað sem heitir Le Harpe, ég fékk mér salat í forrétt sem var mjög gott, Steik í aðalrétt sem var viðbjóður og eftirétt pönnuköku með súkkulaði sem var alls ekki slæmt. Leið okkar lá heim og var þá hætt að rigna, thank god. Við Helena vorum ekki par sáttar því að við vissum að Ragnar væri að leiða okkur í kolranga átt, engin hlustaði á okkur en loksins þegar það kom í ljós og staðreynd okkar reyndist rétt urðum við ennþá pirraðari. Komum uppá hótel og fórum að pakka og sofa. 

 

Miðvikudagur 8 oktober 2008

    Ég vaknaði snemma til að gera mig til fyrir flugið. Við tókum rútu um 11 sem var alltof lítil, Ragnar og Peta þurftu að fara í öðrum bíl. Við áttum flug klukkan 14:15. Ég sat á milli Eiríks og Gunnþórunnar, Gunnþórunn steinsvaf og Eríkur glápti á My name is Earl, og ég ein að hlusta á tónlist. Við lentum á klakanum hálf 4 og versluðum gotterý í fríhöfinni og var þá þessari ferð lokið. Ég skemmti mér konunglega og ég vil þakka stelpunum fyrir samveruna :)

 

A Stupid Love Song

 

What’s right and what’s wrong

I’ts only a sad love song

What went wrong, it’s all gone

Hey it’s only a stupid love song

 

I close my eyes on what I don’t wann’a see

But can’t close my heart on things I feel

I don't miss him, I miss who I thought he was

Your where a cut, but now just a scar

 

It’s Forbidden To Remember, I’m Terrified To Forget

Those heartbeats that made me sweat

It was all the things you didnt say that said it all.

It hurt that I just had to know it all

 

What’s right and what’s wrong

I’ts only a sad love song

What went wrong, it’s all gone

Hey it’s only a stupid love song

 

Forgive me for I am weak.


I just couldn’t hear you speak

Your past love, it went in the way

I didn’t even know what I could say

 

What’s right and what’s wrong

I’ts only a sad love song

What went wrong, it’s all gone

Hey it’s only a stupid love song

Jæja núna er þessi merkilega Akureyrarferð lokið. Við lögðum að stað um hálf 5 leytið og vorum komin til akureyrar um 9. Við stoppuðum í Staðarskála á leiðinni og fengum okkur hamborgara, við vorum öll sammála að við myndum ekki fá okkur að borða þar á leiðinni heim. En það var samt sem áður hrikalega gaman. Freyja er ótrúleg, meðan við vorum að borða spurði hún mig "Ylfa ertu með klamidíu" og ég svaraði henni hátt svo allir myndu heyra "Nei, freyja ég er eekkki með klamidíu" og ég hef sjaldan séð hana jafn rauða í framan, og Magnús líka. 

Já þið eruð að sjá rétt, Ylfa ákvað að byrja að blogga aftur. Eins og flest allir vita þá er ég hætt í Harðabakarí og er komin í Reykjavíkina í Apple IMC, á Laugarvegi. Ég er mjög ánægð með nýju vinnuna mína, alltaf að læra eitthvað nýtt og bæta við kunnáttu mína á Apple vörum. 

Góðan og berrasaðan daginn ! 

Yo.

Kominn annar frídagur og ég sit hér á kaffihúsinu og vinn af mér rassgatið við að blogga? nice, já frekar. Fínt að eyða tímanum sínum í að blogga og drekka vatn?

Eins og ég hef kannski skrifað hérna áður þá hef ég verið að vinna af mér rassgatið, sem mér finnst æðislegt, engin tími til að sofa og meiri tími í að fá sér pening, í staðin fyrir að eyða honum. Jaá ég ætla fá launaseðilin sendan heim í kassa.

Síðasta vikan hefur verið vinna, æfingar, vinna neglur, vinna og æfingar. Jújú ég er að fara á Stokkseyri að spila. frábært. Alltaf er ég jafn heppinn, Aníta bauð mér einmitt á Háskóladjammið sem er einmitt á föstudaginn, og hvað þarf hún Ylfa að gera þá, spila á Stokkseyri, en ég verð reyndar í sumarbústað á meðan með mörgum æðislegum stelpum. Einnig var mér líka boðið í afmæli.

Í gærkvöldi ákváðum við stelpurnar að fara í bíó. Ég, Ragheiður, Jóhanna og Lára, áttu víst að vera svo margar myndir i bíó að við vissum hvorki upp né niður, en við enduðum á því að fara á Boy girl thing, hún var alveg æðisleg. Stelpumynd-fyrirsjáanleg en skemmtileg.

Ég hef samt ekki verið sú hressasta uppá síðkastið, kannski er það bara afþví ég hef verið að vinna svo mikið, eða þá bara mikill pirringur sem er búinn að byrgjast upp og orðin af einum stórum pirring. En það er ekki e-h sem hægt er að laga.

Ég get voðalega lítið sagt. Ég, Ragnheiður og Anna fórum í borgarnes í party síðasta laugardag hjá honum Hjalla, það var svosem ágætt, kíktum e-h á dússabar, þar sem Rakel var hent út, var ekkert svo sátt með það
                
             "ég skammast mín ekkert smá, ég hef verið þarna síðan ég var 16 ára
                og aldrei hent úr"

Partyið hjá Hjalla var þannig að Sævar fór að sýna mér viðbjóðslegt klám, og Ragnheiður kom með sínar kenningar á hvort karlmenn séu góðir í rúmminu eða ekki.  speees.

En ég ætla ekkert að vera eiða ykkar dýrmæta tíma í að lesa ruglið í mér. þannig ég hef þetta mín lokaorð.



Ég og Dagrún
eitursvalar í vinnunni

Herðu Gupta er ekkert búin að skrifa neina færslu í meira en heilan mánuð, ég sem var búin að lofa henni Önnu Maríu í Osló að blogga annan hvern dag.